Violisten in beeld gebracht

Onder het publiek bij het vioolconcours was een beeldend kunstenares. Zij volgde alle optredens en maakte van iedere violist meerdere tekeningen. Heel snel kan zij in een paar lijnen de houding en andere karakteristieke kenmerken van de violist treffen. Heel bijzonder om haar werk te zien en met haar in contact te raken. In de pauzes was haar werk te bekijken en er was veel belangstelling voor. Ook veel kandidaten en hun familieleden en vrienden kwamen er op af. Dit gaf het vioolconcours nog een extra dimensie voor velen, denk ik.

 

Bekijk hier de tekeningen van de finalisten

Nationaal Vioolconcours Oskar Back: voorrondes voorbij en finalisten bekend

Ik heb intens genoten van de voorrondes van het vioolconcours. Een deel ervan kon ik als luisteraar meemaken.

 

Jong talent

Jonge mensen, de beste Nederlandse conservatoriumstudenten, doen aan dit concours mee. Iedere keer ben ik weer sprakeloos over wat zij kunnen. Als amateurviolist weet ik hoe moeilijk viool spelen is. Deze mensen zijn ongelooflijk virtuoos. Ze hebben veel talent, zijn er heel vroeg mee begonnen, worden intensief begeleid en werken er hard voor.

 

Persoonlijke favorieten

Alle deelnemers spelen ontzettend goed viool. Een paar namen wil ik even noemen, want ik heb er altijd wel wat favorieten bij. Dat is natuurlijk heel persoonlijk, want de anderen zijn ook geweldige musici.

Ik ben erg enthousiast over Rosanne Philippens, en hoe zij het langzame deel van het concert van Brahms speelde, en in de preludes van Sjostakovitsj ook de rauwheid kon verklanken. Prachtig gevoel voor timing en veel gevoel voor de stijlen van de stukken, die zo verschillend zijn.

Ook Emmy Storms heeft me geraakt. Onvergetelijk hoe zij het langzame deel van Tsjaikovsky’s concert speelde; geheimzinnig en melancholiek. Ook de andere werken speelde ze heel expressief.

En ik noem graag Cécile Gouder de Beauregard, die ik zo fijngevoelig vind spelen. Ook noem ik Martine van Stigt Thans, die nog 20 moet worden, en ook al zo ver is op de viool. Ik raakte in één van de pauzes zo leuk met haar aan de praat.

 

Wie gaan er naar de finale?

En dan mogen er maar 3 kandidaten naar de finale. Dat zijn Rosanne en Emmy, en Marc Daniel van Biemen. Ze gaan op 16 april in het Concertgebouw alle 3 een ander vioolconcert spelen: Brahms, Tjsaikovsky en Sibelius.

Voor degenen die niet in de finale gekomen zijn hoop ik dat ze niet al te teleurgesteld zijn en ook een mooie carrière zullen maken.

 

Website van het Nationaal Concours Oskar Back

 

Bericht op website van Mediapartner Cultura

Wildlife natuurfoto’s

Samen met een vriendin heb ik ieder jaar in de winter en leuk uitje.  Dan gaan we naar het Museon in Den Haag voor een tentoonstelling van prachtige natuurfoto’s: de Wildlife Photographer of the Year. Dat is een grote internationale fotografiewestrijd, met zeer indrukwekkende resultaten. Elke keer verbazen we ons weer.

Vorige week gingen we er dus weer heen. Het meest onder de indruk was ik van een foto van een ijsbeer waarvan je alleen wat contouren kunt zien, door het eerste ochtendlicht dat achter de ijsbeer scheen. Dit is de winnende foto in de categorie “Creative visions of nature” . Ook in de categorie “In praise of plants” was er een mooie winnaar: een beeld van moerascipressen die in het water weerspiegelen, met een mysterieus witte achtergrond. In diezelfde categorie vind ik de paddenstoel in de regen ook niet te versmaden. In de categorie “On earth reward” is de runner-up heel speciaal: een doorkijkje van een ijsberg met een soort regengordijn. De winnende foto’s zijn ook te zien op de website, echt het bekijken waard!

 

Link naar Wildlife Photographer of the Year

 

Link naar Museon

 

 

Collega’s: oud en nieuw

Hoe zou het zijn om mijn oud-collega’s weer te zien? Het is nu bijna 8 maanden geleden dat ik mijn vorige werk vaarwel moest zeggen. Dat was toen heel moeilijk omdat ik er met plezier had gewerkt. Inmiddels ben ik weer aan de slag en begin ik ingeburgerd te raken op mijn nieuwe plek. Daarom durfde ik het wel aan om de grote kerstborrel mee te maken van mijn oude werk, waar ik als oudmedewerker ook voor was uitgenodigd. Het was dit keer een speciale kerstborrel omdat er een directiewisseling zal plaatsvinden. Ik verheugde me er echt op om iedereen weer te zien, en nu ben ik ook blij dat ik ben geweest. Ik ben er zelfs als één van de laatsten vertrokken. In de wetenschap dat het een gezellig weerzien was, dat ik een mooi herinneringsboek heb en dat ik er leuke nieuwe collega’s voor teruggekregen heb. Mooi dat dat zo kan zijn.

Djembé spelen: meegaan in een ritmische stroom

Gisteren had ik de kans om eens mee te doen aan een workshop Djembé spelen. De Djembé is een Afrikaans slagwerkinstrument dat in Nederland in populariteit steeds meer toeneemt. Er worden heel wat cursussen, workshops en speciale reizen georganiseerd. 

De Djembé is een tamelijk grote trom die je zittend bespeelt en tussen de knieën houdt. Je kunt er 3 verschillende tonen op maken door met  je hand op verschillende manieren het trommelvel te raken.  En dan gaat het er natuurlijk om allerlei soorten ritmes te maken, daar op te variëren en dat een tijdje vol te houden.

Ik genoot van de mooi resonerende klanken, en van het spelen van verschillende ritmes en het was ook erg leuk om dat samen met anderen te doen.  Vooral als je een ingestudeerd ritme een tijdje herhaalt kun je in een cadans, een stroom komen, waarin het hele lichaam mee gaat doen. Dat is echt heerlijk!

Voor meer informatie zijn hier een paar leuke links:

Startpagina Djembé 

Djembé-Dramé

Bach’s chaconne voor viool: muzikale kathedraal

Op Sinterklaasdag heb ik voor mezelf een cadeautje gekocht.  Doe ik altijd… Plus wat lekkers voor ’s avonds.

En ik vond precies wat ik wilde: een dubbel CD met de Sonates en Partita’s voor viool solo van Johan Sebastian Bach.  Het moest voor mij een topuitvoering zijn en daarom beluisterde ik in de winkel de Chaconne uit de Tweede Partita. Dit is één van mijn lievelingscomposities. Het is een thema met variaties en duurt een klein kwartier, en het is ongelooflijk dat het allemaal op één viool wordt gespeeld. Het is zo rijk en gevarieerd, en kan magistraal klinken. Theo Olof, één van de meest vermaarde violisten in Nederland, beschrijft in zijn autobiografie de Chaconne als een overdonderend meesterwerk, een kathedraal in klanken.  Ook ik ervaar dit werk als zeer meeslepend en tegelijk als een wonderbaarlijk iets, dat iemand dit ooit heeft componeren.

Ik heb het werk al door vele violisten horen spelen en opvallend zijn de grote verschillen in interpretatie, wat dit stuk ook mogelijk maakt. Ik heb wel voorkeur voor bepaalde interpretaties, vooral als ze een relatief vlot tempo hebben en je het gevoel krijgt er ook op te kunnen dansen, en als er ook een lichtvoetigheid in zit. Interpretaties die mij aanspreken zijn die van Thomas Zehetmair,  Christian Tetzlaff en Julia Fischer.  Alle drie musici uit het Duitse taalgebied, misschien niet toevallig. Sinterklaas heeft me de uitvoering van Tetzlaff gegeven.

Wat nou zo jammer is: de Chaconne is erg moeilijk om te spelen! Ik als amateur kan er alleen maar van dromen. Ik proef er weleens aan, heb ook op delen ervan gestudeerd en zo kan ik er toch actief plezier aan beleven. Maar het stuk integraal spelen zal me boven mijn pet gaan. Vandaar dat ik graag naar een mooie uitvoering luister en mij steeds weer opnieuw laat meeslepen in deze kathedraal van klanken.

Meer informatie over Bach en zijn Sonates en Partita’s:

Duitstalige site over leven en werk van Bach

Engelstalige site over leven en werk van Bach

Vergelijking Sonates en Partita’s

SPOETNIK Symposium

Afgelopen woensdag was op mijn werk het symposium over SPOETNIK: Het snelle programma om online ervaring op te doen met toepassingen die ‘nieuw’ zijn op internet: grijp die kans!

Dit programma was ontwikkeld door mijn naaste collega’s van de afdeling Informatiediensten, maar nog voordat ik daar kwam werken. Ik had het dus nog helemaal niet meegemaakt. Het was een programma om de medewerkers van de universiteitsbibliotheek van de UvA vertrouwd te maken met de nieuwe toepassingen op het internet, zoals het maken van een weblog, het delen van favoriete websites, het beheren van RSS feeds, maken van wiki’s, etc., kortom alle tools die ook met de verzamelterm Web 2.0 worden aangeduid. Het SPOETNIK-programma was een cursus, die via een weblog werd aangeboden. Per onderdeel werd een toepassing uitgelegd en werden opdrachten gegeven om er zelf mee te experimenteren. Omdat ik het nog niet had meegemaakt heb ik een deel van het programma later doorlopen (ik ben nog lang niet klaar…) en daarom ben ik aan deze blog begonnen. Afgelopen voorjaar hebben heel veel medewerkers van de UB eraan meegedaan en er zijn vele leuke en interessante weblogs gestart. Inmiddels hebben een aantal vakreferenten weblogs opgezet waarmee ze informatie geven naar de faculteit waarvoor ze werken, dus ze passen het nu echt al toe in hun werk. Of ze gebruiken de toepassingen om met vakgenoten ideeen en kennis uit te wisselen. Op het symposium afgelopen woensdag werden daar hele interessante voorbeelden van gegeven.

En nu moet ik zelf ook gaan nadenken hoe ik in mijn werk er meer mee kan gaan doen. Want deze blog is meer voor mijn eigen plezier, om er een beetje mee te spelen en ook te schrijven over eigen interesses. Ik kan me voorstellen dat in de toekomst meer met blogs en wiki’s naar de gebruikers (studenten en wetenschappelijk medewerkers) gecommuniceerd gaat worden; dat geeft de gebruikers ook meer gelegenheid om te reageren, commentaar te geven etc. Maar we hebben ook een uitgebreide website, en hoe zal het één zich tot het ander gaan verhouden? We zullen er nog veel over nadenken en discussieren, en dan gaat daar wel iets uit voorkomen. Ik ben benieuwd!

Mijn lijfblad

Dat is de Grasduinen. Daar heb ik nu zo’n 15 jaar een abonnement op en ik kijk er iedere maand reikhalzend naar uit. Het staat vol interessante verhalen over natuurgebieden, biedt wandel- en fietsroutes (op Texel heb ik een paar routes gedaan) en geeft zeer gevarieerde informatie over flora en fauna. Aan natuurfotografie wordt ook veel aandacht besteed en op hun site kun je foto’s indienen en bekijken. Regelmatig worden foto’s in Grasduinen gepubliceerd van topfotografen, die zelf ook weer prachtige websites hebben. Neem eens een kijkje:

Natuurfotografen

Waddeneiland 2: Texel

Eind juli ging ik weer eilandwaarts. Dit keer was Texel aan de beurt, daar was ik ook nog nooit geweest. Een heerlijk warm en zonnig weekend, wel heeft het geonweerd maar dat was ’s avonds. Ik had veel plezier van de huurfiets, waarmee ik er in 3 dagen tijd zo’n 150 km op had zitten.

En hier vlakbij logeerde ik, in het pittoreske dorpje Den Hoorn.

Natuurlijk moest ik De Slufter bezoeken: een kweldergebied waar het zeewater vrij spel heeft. In juli en augustus ziet het helemaal lila van het bloeiende lamsoor, zo dus:

Voor mij een feest om dat te zien. Je kunt via een trap over een duin het gebied inkomen. Overigens ben je er niet de enige… Je loopt langs kreken en slootjes en bereikt na een half uur een mooi stuk strand.  Als je teruggaat, de fiets pakt en verder Noordwaarts fietst kom je bij een duinovergang waar het een stuk rustiger is. De vuurtoren, bij de Noordpunt van het eiland, is dan al in de verte te zien. Over een schitterend duinpad kun je verder naar het Noorden en bereikt de vuurtoren, bij een heel breed strand. Daar zie je Vlieland liggen en als je dan weer Zuidwaarts langs de wadkant gaat zie je de aanlegsteiger voor de veerdienst naar Vlieland. Dat ziet er nog uit als pakweg 100 jaar geleden… Hoppen van Texel naar Vlieland wil ik ook nog wel eens meemaken. Maar ik reed verder naar Oudeschild voor een overheerlijke vismaaltijd, en ging via Den Burg terug naar den Hoorn. Om daarna toch nog even de zonsondergang mee te pikken.

In oktober ben ik er samen met een vriendin nog teruggeweest. Het lamsoor was inmiddels uitgebloeid maar we zagen zeekraal en heel veel bessen. Het was rustiger en stiller op het eiland en we beleefden het avontuur om op de Hors te verdwalen, met als uitdaging om voor de schemering de weg te bereiken. Dat is ons wonderwel gelukt.

Wat ik ook graag doe…

Vlieland 1 mei vuur

Originally uploaded by noorviool

…de Waddeneilanden bezoeken. Dit jaar ben ik 4 keer in die contreien geweest, dat was zeg maar een gespreide vakantie. In het voorjaar was ik op Vlieland, waar na meer dan 20 jaar het 1 mei vuur weer ontstoken mocht worden. Dit heeft te maken met een burgemeesterswisseling; de huidige burgemeester staat het weer toe. Het was een prachtig schouwspel en vrijwel alle locals waren er op af gekomen. Niet te zien op deze foto omdat ik er gewoon geen mensen op wilde… Wordt nog vervolgd, die Waddeneilanden….